| Άντρας | Γυναίκα |
| Θέλω να σου μιλήσω απόψε. Να κοιτάξω μέσα στα μάτια σου. | Τι θα μου πεις; |
| Για τη ζωή σου. | Μ΄ αρέσει. |
| Κι εμένα, αν και όλοι λένε ότι είναι μικρή. | Μπορεί. Εξαρτάται πόσο έντονα ζεις… |
| Ναι, αλλά πάλι είναι μικρή. | Τη μεγαλώνεις μόνο αν τη χαίρεσαι. |
| Είμαστε, λένε, μόνοι στο σύμπαν… | Δε νομίζω, μάλλον έχουμε πολλούς φίλους. |
| Έτσι λες; Γιατί; | Έχω μια αίσθηση. Κι αυτό με κάνει να ησυχάζω. |
| Έχεις εφιάλτες τις νύχτες; | Όχι, μόνο όμορφα όνειρα… |
| Ανήκω στη γενιά των βομβαρδισμένων. | Τι εννοείς; |
| Από την τηλεόραση, τον ξεφτιλισμό των ανθρώπων, την άγνοια…. | Είμαι εδώ κι αφήνομαι να μ΄ ενημερώσουν τα ένστικτά μου. |
| Τι είδους; Ζωώδη; | Ναι και ερωτικά και άλλα…. |
| Αυτά που σε σταματούν από την αμαρτία; | Δεν πιστέυω σε κανέναν θεό άρα δεν κάνω καμία αμαρτία… |
| Και ο σεβασμός; | Σέβομαι μόνο τον ευατό μου. Τον προσέχω,τον περιποιούμαι, τον εξασκώ. |
| Κι όλοι οι άλλοι να πάνε στο διάβολο έτσι; Μόνο για σένα τα κάνεις όλα. | Ναι, για να έχω καθαρή συνείδηση. Έτσι χτίζω και το κάστρο μου. |
| Έχει και άγρια θηρία μέσα; | Έχει στα τείχη του ιδέες καρφωμένες σαν τα βέλη που ρίχνουν όσοι θέλουν να με πολιορκήσουν. |
| Όπως εγώ τώρα… | Ναι. Αλήθεια, σου αρέσω; |
| Μου δίνεις αρώματα από άλλες εποχές, που μου τρυπάνε το μυαλό. | Μήπως είπες όμορφα το ότι χρειάζεσαι σεξ; |
| Ίσως, αλλά όχι μόνο. Θέλω να κοιτάξω μέσα στο βλέμμα σου... | Για να δεις αυτό που βλέπω ή για να κλάψεις; |
| Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι τόσο ευαίσθητος. | Μπορείς αλλά δεν το ξέρεις. Όλοι είμαστε Κουβαλητές Ψυχών… |
| Η δική μου βρίσκεται σε λήθαργο. Θέλω να την ξυπνήσεις. | Δώσε μου τροφή. Πες το μου γλυκά… |
| Αν το άπειρο είναι θάλασσα θα ήθελα να βουτήξω μέσα του μαζί σου… | Τέλειο! Κι αν είναι βουνό; |
| Να το ανέβω μαζί σου. | Όλοι αυτό περίμεναν ότι θα πεις… |
| Ναι αλλά στο δικό μου βουνό δεν υπάρχουν σύνορα... | Αδύνατον... |
| Αν έρθεις μαζί μου πάντως θα σου δείξω κι άλλα… | Από τον εαυτό σου; |
| Ναι. Θα σου ανοίξω τα φτερά μου και ίσως και τα δικά σου. | Τα δικά μου είναι φτιαγμένα από κερί. |
| Θα μπορούσα να κλάψω μπροστά σου… | Θα σ΄ αγαπούσα αν το έκανες. |
| Νομίζεις ότι οι άντρες δεν πρέπει να κλαίνε; | Νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι σκλαβωμένοι και δε θέλουν να ελευθερωθούν. |
| Είμαι ελεύθερος. | Είδα το δάκρυ σου. Μπορείς και το αφήνεις όταν θες; |
| Ναι έχω εξασκηθεί στην ελευθερία. Όταν οι άλλοι χτυπούν με τη γροθιά εγώ φτιάχνω λέξεις. | Κέρδισες ποτέ έτσι; |
| Εσένα. | Ποια από τις λέξεις σου νομίζεις ότι με κέρδισε; |
| Η "Αγάπη". | Μα δεν την είπες... |
| Είναι αυτό που δεν χρειάζεται να το λες αλλά να το δείχνεις... | Αν σ΄ αγαπήσω θα μου μάθεις να εξασκώ και γω την ελευθερία; |
| Και το δάκρυ σου! | Και τις λέξεις; |
| Και την ανάσα όταν έρθει η ώρα να πεθάνεις! | Και την έξαψη της λαγνείας όταν αγκαλιαστούμε; |
| Και την προσπάθεια να μην ξεπουληθούμε! | Και τη δύναμη να μην παριστάνουμε ότι τα ξέρουμε όλα; |
| Και την ικανότητα να φτιάχνουμε το δικό μας ήλιο που δεν θα λιώσει ποτέ τα κέρινα φτερά σου! | Και θα μου λές παραμύθια να κοιμηθώ όταν φοβάμα; |
| Και ότι εσύ κι εγώ είμαστε δύο απίθανα μικρές χρυσαλλίδες έτοιμες να αναπαράγουν το σύμπαν… | Και θα μου μάθεις γιατί κρύβονται στο καβούκι τους οι άνθρωποι και σκοτώνουν; |
| Είναι άτιμο κόκκινο το κόκκινο του αίματος. | Νυχτώνει. Πάρε με από δω… |
