Δευτέρα 19 Μαΐου 2008
Παρασκευή 2 Μαΐου 2008
Δευτέρα 21 Απριλίου 2008
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
ONE HOUR BEFORE THE TRIP
Ένας από τους αγαπημένους μας σκηνοθέτες παίζει τρομπέτα και βίντεο, με ένα από τα αγαπημένα μας συγκροτήματα, σε έναν από τους αγαπημένους μας χώρους στην Αθήνα.
one hour before the trip -
the boola boo eye movement
Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008
Παρασκευή 7 Μαρτίου 2008
CARNIVAL TEASER #3
ΚΟΣΤΟΣ ΣΤΟΛΗΣ: 0-1 €
Βάλτε μια παλιά στολή,
βαφτείτε κλόουν
κι ελάτε:
1) Το Σάββατο, στις 19:30, μπροστά στην παλιά αστυνομία για τη
ΒΡΑΔΥΝΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ (θα ακολουθήσει πάρτυ).
2) Την Κυριακή, στις 13:30, στην είσοδο της Ξάνθης για τη
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ (το κινητό πάρτυ)
Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008
Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2008
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
 Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στο Καρναβάλι της Ξάνθης με την ομάδα της Οργόνης πρέπει να κλείσει ξενοδοχείο από τώρα!Είναι ζήτημα ημερών να μη βρίσκει τίποτα! Να σημειωθεί ότι το τριήμερο δεν θα υπάρχει κενό δωμάτιο πουθενά στο Νομό Ξάνθης και στις γειτονικές πόλεις Καβάλα, Κομοτηνή! Όποιος ενδιαφέρεται να τον φιλοξενήσουμε πρέπει να επικοινωνήσει μαζί μας άμεσα! |
Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2008
Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008
ΙΩ ΓΕΝΕΑΙ ΒΡΟΤΩΝ
"Αλίμονο, γενιές ανθρώπων"
.
.
Το Εργαστήριο Έρευνας Παραστατικών Τεχνών AlmaKalma δημιουργήθηκε το 1997 με καλλιτεχνικό υπεύθυνο το Γιάννη Μήτρου και λειτουργεί ως αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Συνεργάζεται σε ερευνητικό επίπεδο με το Παιδαγωγικό Τμήμα του ΑΠΘ και το Εργαστήρι Φιλοσοφικών Ερευνών του Τμήματος Φιλοσοφίας. Επίσης, συνεργάζεται με καλλιτέχνες του ευρύτερου χώρου των παραστατικών και εικαστικών τεχνών. Σκοπός του εργαστηρίου είναι ο συνδυασμός επιστημονικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας που θα οδηγήσει στην εξέλιξη της τέχνης του ηθοποιού και ιδιαίτερα της παραστατική τέχνης. Βασικοί συντελεστές του εργαστηρίου, η Έλενα Αγαθοκλέους και ο Lukasz Walewski.
Τα τελευταία χρόνια έχει αφιερώσει την έρευνα του πάνω στην αφήγηση αρχαίων μύθων με όχημα παραδοσιακά τραγούδια κυρίως απο την ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Η έρευνα σχετίζεται με την εργασία του Jerzy Grotowski πάνω στην Τέχνη ως όχημα, γι' αυτό και το Εργαστήριο έχει άμεσες επαφές με το Ινστιτούτο Grotowski στο Wroclaw (Πολωνία) και το Workcenter of Jerzy Grotowski Potedera (Ιταλία). Στην έρευνα συμμετέχουν από το 2004 και οι δικές μας, Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή. Επίσης, το Εργαστήριο έχει πραγματοποιήσει στα χρόνια λειτουργίας του σεμινάρια για το εφαρμοσμένο δράμα, τη δυναμική ομάδας και το physical theatre, όπως επίσης ημερίδες και διαλέξεις. Στα πλαίσια της ολιστικής προσέγγισης της Τέχνης του ηθοποιού και σε συνεργασία με το ΚΕΠΟΜΕ και τον κ. Φραγκούλη, το Εργαστήριο έχει εγκαινιάσει κύκλο σεμιναρίων για τον κινηματογράφο.
Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008
ΜΑΥΡΟΔΑΦΝΗ ΠΑΤΡΩΝ
O Dave κατέβασε μια γερή γουλιά μαυροδάφνη, τράβηξε μια ρουφηξιά από τα Benson & Hedges του κι έκλεισε για λίγο τα μάτια. Ήταν μόνος του στο καμαρίνι· μπορούσε λοιπόν να χαλαρώσει και να απολαύσει τις τελευταίες στιγμές πριν από τη συναυλία που θα άρχιζε σε λίγο. Η βοή του κόσμου έφτανε ξεκάθαρα ως εδώ. Ακούγονταν χειροκροτήματα, σφυρίγματα, μερικές μεμονωμένες κραυγές γυναικών, που αδημονούσαν. Προσπάθησε να ξεχωρίσει μια ιδιαίτερη φωνή ανάμεσα στις άλλες, αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα του παιχνίδια, επικέντρωνε την προσοχή του στις φωνές λίγο πριν τη συναυλία, ξεχώριζε μια-δυο, προσπαθούσε έπειτα, όταν ήταν πάνω στη σκηνή να τους δώσει πρόσωπα – αυτό κατά κάποιο τρόπο κρατούσε στη θέση του και το μυαλό του, τον βοηθούσε να συγκεντρώνεται όταν τραγουδούσε, να μη χάνεται στους εσωτερικούς του λαβυρίνθους, να μη τα χάνει. Να λοιπόν μια φωνή, μια γυναικεία φωνή, βραχνή ήδη από τις κραυγές, φώναζε το όνομά του.
Να και μια άλλη, αγορίστικη αυτή, μάλλον εφηβική, το αγόρι έλεγε κάτι στη γλώσσα της χώρας που ο Dave δε καταλάβαινε, κάτι στα ελληνικά.
Το club ήταν γεμάτο, η συναυλία ήταν για άλλη μια φορά sold out. O Dave άνοιξε τα μάτια του κι επιθεώρησε τον εαυτό του στον ολόσωμο καθρέφτη. Ντυμένος στα μαύρα, αδύνατος, ωχρός, με μαλλιά ξανθά και ατίθασα και καταγάλανα μάτια, έμοιαζε με άγγελο. Του την έδινε βέβαια πολύ όταν τον παρομοίαζαν με τέτοιο και γι’ αυτό έκανε μονίμως ότι μπορούσε για να πείσει ότι ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ένας διάολος, ένας αλήτης, ένα γαμημένο κωλόπαιδο. Το έντονο μαύρο μολύβι κάτω από τα βλέφαρά του σκλήραινε το γλυκό του βλέμμα, τα σκουλαρίκια στο φρύδι και το πηγούνι αγρίευαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, το τατουάζ με το δράκο που εκτόξευε φωτιές θρυμμάτιζε την ομορφιά του κορμιού του.
Το βλέμμα του πλανήθηκε στο καμαρίνι. Ήταν σχεδόν άδειο, μονάχα δυο-τρεις ανθοδέσμες από τον ατζέντη του, τον πρόεδρο του fan-club του και τον υπεύθυνο της διοργανώτριας εταιρίας έδιναν μια πολύχρωμη νότα στον κατά τ’ άλλα αδιάφορο χώρο. Πάνω στο τραπεζάκι που τελούσε χρέη μπουντουάρ ήταν αραδιασμένα αυτόγραφα, καλλυντικά, σκόρπια τσιγάρα. Και το τελευταίο τεύχος του ελληνικού περιοδικού ‘’Rock life’’, που αναδημοσίευε το άρθρο του αντίστοιχου βρετανικού, με αφορμή τη συναυλία των Planet Alice στην Αθήνα. Ο Dave δέσποζε στο εξώφυλλο, ανάμεσα στον Robert, τον Steve και τον Joe, που διακριτικά στέκονταν ένα βήμα πιο πίσω, σχηματίζοντας με τα κορμιά τους γύρω του έναν ιδεατό κύκλο προστασίας. Στο εσωτερικό του περιοδικού ο κιθαρίστας, ο μπασίστας και ο ντράμερ του συγκροτήματος δεν εμφανίζονταν πια καθόλου. Όλες οι φωτογραφίες απεικόνιζαν τον Dave, τον χαρισματικό frontman, σε πόζες που αναδείκνυαν το αλήτικο και επιθετικό του ύφος. Στη μια ήταν ημίγυμνος, με τα χέρια ανοιχτά στο πλάϊ σαν Εσταυρωμένος, ο δράκος άπλωνε την ουρά του στο δεξί του μπράτσο, τέντωνε το φολιδωτό κορμί του στο στέρνο του και ξέρναγε φλόγες στο αριστερό του. Στην άλλη, κρατούσε στο ένα του χέρι ένα τσιγάρο έχοντας το άλλο χωμένο στο ανοιχτό του τζιν, αγγίζοντας με θράσος τα γεννητικά του όργανα. Και σε μια τρίτη, έφτυνε στον αέρα : το σάλιο του διακρινόταν καθαρά στη φωτογραφία, μια πηχτή λευκή αστραπή που εκσφενδονιζόταν αναιδώς από το στόμα του. Ήταν περήφανος γι’ αυτές τις φωτογραφίες ο Dave. Ήταν απόλυτα αντιπροσωπευτικές αυτού που ήταν, αυτού για το οποίο τόσα χρόνια είχε αγωνιστεί, αυτού που πρέσβευε το τελευταίο album των Planet Alice ‘’Fucked-up Savior’’, που, μόλις έξι μήνες μετά την κυκλοφορία του, είχε καταφέρει να φτάσει ήδη στη δεύτερη θέση της λίστας με τους πιο δημοφιλείς rock δίσκους της χρονιάς στην Ευρώπη. Ο Dave και η παρέα του δεν ήταν πλέον ένα περιθωριακό underground γκρουπάκι από το Manchester της Αγγλίας, γνωστό μόνο σε λίγους υποψιασμένους : ήταν μια μπάντα αξιώσεων, που σιγά-σιγά κατακτούσε τον κόσμο.
Τους τελευταίους τέσσερις μήνες το συγκρότημα βρισκόταν σε πανευρωπαϊκή περιοδεία. Δεν ήταν η πρώτη τους, έτσι ο ενθουσιασμός τους είχε κάπως καταλαγιάσει, ήταν όμως η καλύτερα οργανωμένη και σίγουρα η πιο επιτυχημένη τους μέχρι στιγμής και όλοι τους ένιωθαν ότι είχαν πια αρχίσει να πιάνουν την καλή, ότι μπορούσαν να αφήσουν την αλαζονεία και τον εγωισμό τους επιτέλους ελεύθερα, να το απολαύσουν τώρα που συνέβαινε. ‘’Έπρεπε να παίξω σε πολλά άθλια μπαράκια χωρίς καν να πληρώνομαι για να φτάσω σήμερα εδώ’’ έλεγε ο Dave στη συνέντευξή του στο ‘’Rock Life’’. ‘’Noμίζω λοιπόν ότι μετά από τόσο κόπο δικαιούμαι να είμαι λίγο ψωνισμένος τώρα που με ξέρουν όλοι, όχι ; Και αν εσείς νομίζετε ότι όχι, στα αρχίδια μου, να πάτε να γαμηθείτε!’’
Ο Dave πήρε μια βαθιά ανάσα και θυμήθηκε με ικανοποίηση το κόκκινο σουτιέν που προσγειώθηκε στη σκηνή, ακριβώς μπροστά στα πόδια του, στη συναυλία της Μαδρίτης. Νόμιζε ότι οι γκόμενες δε το έκαναν πια αυτό. Εκείνο το κορίτσι από την Ισπανία όμως μάλλον ζούσε ακόμα στη δεκαετία του ’60 και ο Dave θεώρησε ότι της άξιζε μια καλή ανταμοιβή για τον αναχρονισμό της. Πέρασε όλο το βράδυ μαζί της, την πήδηξε ανελέητα, μέχρι που την έκανε να ματώσει, να δακρύσει, να βάλει τις φωνές. Δε θυμόταν το όνομά της – μπορεί να μη το έμαθε και ποτέ – θυμόταν όμως καλά το μισολιπόθυμο, αδύνατο κορμί της, γεμάτο μελανιές και δαγκώματα, πάνω στα σεντόνια του. Ήταν ένα άγριο πλάσμα αυτό το κορίτσι, του άρεσε, δε θα είχε αντίρρηση να την ξαναπεριποιηθεί όταν θα περνούσε πάλι από την πατρίδα της. Του άρεσαν του Dave τα άγρια θηλυκά. Κάθε βράδυ διάλεγε ήδη από τη συναυλία δυο ή τρία, που θα του έκαναν αργότερα παρέα. Ωστόσο, δεν ήταν πάντα τυχερός. Κάποια από αυτά έφευγαν προτού προλάβει να τους κάνει νόημα να τον ακολουθήσουν, κάποια άλλα αποδεικνυόταν ότι τελικά ήταν ανήλικα ή ότι βρίσκονταν εκεί με το γκόμενό τους. Σε γενικές όμως γραμμές ήταν ικανοποιημένος. Μια sexy γυναίκα ή και περισσότερες κάθε βράδυ ήταν ό,τι χρειαζόταν για να κρατάει τη σκέψη της Loreen μακριά. Γιατί ο Dave έπασχε από διπλό στερητικό σύνδρομο : η Lorren τον είχε εγκαταλείψει εδώ και οχτώ μήνες : και ήταν καθαρός από τα ναρκωτικά εδώ και πέντε. Οι θαυμάστριες και οι groupies κάλυπταν την ανάγκη του για την πρώτη. Το αλκοόλ υποκαθιστούσε τον εθισμό του στα δεύτερα. Είχε μάλιστα ανακαλύψει πρόσφατα ότι η κατάποση μεγάλων δόσεων από τα ντόπια ποτά κάθε χώρας – σε συνδυασμό πολλές φορές με ουίσκι ή τεκίλα – είχε στη διάθεσή του θεαματικά αποτελέσματα. Έτσι, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Dave μόλις έφτανε με το συγκρότημα σε μια καινούρια χώρα ήταν να δώσει εντολή να τον περιμένουν στο καμαρίνι και στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του δέκα τουλάχιστον μπουκάλια από το πιο δημοφιλές ντόπιο αλκοολούχο σκεύασμα. Με αυτόν τον τρόπο, η becherovka τον συνόδευσε στη συναυλία της Πράγας, η sangría σε εκείνη της Μαδρίτης και μια μισοάδεια μποτίλια porto σε εκείνη της Λισσαβόνας. Σήμερα θα εμφανιζόταν στη σκηνή κρατώντας ένα μπουκάλι μαυροδάφνη Πατρών, υπέροχο κρασί, που μόλις ανακάλυψε ότι του προκαλούσε ένα βαθύ ευφραντικό, σχεδόν λυτρωτικό συναίσθημα.
Τις ονειροπολήσεις και τις σκέψεις του διέκοψε απότομα ο Robert, o κιθαρίστας, που χτύπησε δυνατά την πόρτα και, χωρίς να περιμένει απάντηση, την άνοιξε και έχωσε το κεφάλι του στο άνοιγμα. Ένα τσιγάρο κρεμόταν από τα χείλη του, είχε έρθει να τον πάρει, ήταν πια ώρα να εμφανιστούν, οι supporters είχαν τελειώσει ήδη εδώ και μισή ώρα και ο κόσμος πραγματικά δε μπορούσε να περιμένει άλλο.
Κατεβαίνοντας τη στριφογυριστή σκάλα που οδηγούσε από το καμαρίνι στη σκηνή, ο Dave παραπάτησε στο τελευταίο σκαλοπάτι και έχασε προς στιγμήν την ισορροπία του. Ο Joe, o μπασίστας, που βρισκόταν ακριβώς μπροστά του, τον συγκράτησε από την πτώση και οι δυο άντρες εμφανίστηκαν μπροστά στον κόσμο αγκαλιά. Έπειτα όλα, τα φώτα, οι φωνές, η μυρωδιά του πλήθους, έκαναν την καρδιά του να αναπηδήσει από χαρά – το ίδιο συναίσθημα που είχε μικρός σαν επιβιβαζόταν στο τρενάκι του τρόμου - , η μουσική άρχισε, η φωνή του άρχισε να ρέει βαθιά και μελαγχολική και μεθυσμένη, ήταν όμορφα, ήταν ηδονικά, ο κόσμος τραγουδούσε μαζί του και ούρλιαζε και χοροπηδούσε, αυτός έπινε μαυροδάφνη και έκανε άσεμνες χειρονομίες και έσερνε το μικρόφωνο στο πάτωμα και κλώτσαγε τον αέρα και φώναζε ‘’ευχαριστώ’’ και άγγιζε χέρια και ένιωθε σα μικρός Θεός που λατρευόταν με χειροκροτήματα, λιποθυμίες, δάκρυα και μπόλικη μπόλικη λαγνεία. Στα δευτερόλεπτα που μεσολαβούσαν ανάμεσα στα τραγούδια μισόκλεινε τα μάτια και προσπαθούσε να ξεχωρίσει μες στο πλήθος τη σύντροφο της βραδιάς. Σήμερα ωστόσο δεν είχε μεγάλο άγχος να τη βρει. Μετά τη συναυλία, το ελληνικό fan-club των Planet Alice διοργάνωνε after-show party προς τιμήν τους στο πιο γνωστό rock club της πόλης. Εκεί, ο Dave θα μπορούσε να διαλέξει με την ησυχία του την τυχερή της νύχτας.
Τη διάλεξε αυτός ή η στιγμή διάλεξε και τους δυο τους ; Η κοπέλα εκσφενδόνισε στη σκηνή ένα τριαντάφυλλο. Το άνθος χτύπησε το Dave στο πρόσωπο, ένα αγκάθι έγδαρε το μάγουλό του από άκρη σε άκρη, μικρές σταγονίτσες αίματος εμφανίστηκαν λάμποντας σα ρουμπίνια, ο Dave γεύτηκε στη γλώσσα του τη γεύση του αίματος και τότε τον έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί θυμήθηκε το άλλο χτύπημα, εκείνο απ’ το μπουκάλι που πριν κάποια χρόνια στο φεστιβάλ του Glastonbury τον έκοψε βαθιά αφήνοντάς του στο μέτωπο μια μικρή ουλή και στο στόμα μόνιμα τη γεύση της αποτυχίας. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία του, ο Dave σκούπισε με την παλάμη του τις σταγονίτσες του αίματος, έσκυψε και μάζεψε το τριαντάφυλλο από τη σκηνή, για να το πετάξει στη συνέχεια πίσω στον κόσμο. Το πλήθος, που συνωστιζόταν στην αρένα, συμπιέστηκε για να το αρπάξει. Ο Dave ευχήθηκε η κοπέλα, που τελικά τα κατάφερε, να είναι η ίδια που εξαρχής του το έριξε.
Αργότερα, στο party, η ευχή του πραγματοποιήθηκε. ‘’Με συγχωρείς για πριν. Δεν ήθελα να σε πονέσω. Ήθελα μόνο να σου δείξω την αγάπη μου.’’ Είχε φωνή δροσερή και γλυκιά, φωνή που δε ταίριαζε σε σεξουαλικές περιπτύξεις, αλλά σε εξομολογήσεις και μυστικά. Δεν έμοιαζε καθόλου με τις γυναίκες που συνήθως του άρεσαν, δεν ήταν καθόλου άγρια, προκλητική ή επιθετική. Αντιθέτως, φαινόταν πραγματικά καλό κορίτσι, έτσι όπως ήταν ντυμένη μάλλον ρομαντικά με ένα μακρύ καφέ φόρεμα με φουσκωτά μανίκια και ψηλοτάκουνες μπότες, με τα λαμπερά καστανά μαλλιά της δεμένα αλογοουρά και το κόκκινο τριαντάφυλλο περασμένο πίσω από το αριστερό αυτί της. Την έπιασε από τη μέση, την τράβηξε σε μια απόμερη γωνιά, έσκυψε και μύρισε βαθιά τα μαλλιά της, το άνοιγμα του στήθους της, την ανάσα της, της χάιδεψε το χέρι, της ψιθύρισε στο αυτί τον αριθμό του δωματίου του, της είπε ότι θα την περιμένει εκεί μόλις φύγει από το party. Το party όμως τραβούσε σε μάκρος. Όπως πάντα, ήταν γεμάτο έξαψη για τους θαυμαστές του και απολύτως ανιαρό για τον ίδιο. Επί τρεις ολόκληρες ώρες, χέρια τον τραβούσαν από τη μια μεριά στην άλλη, στόματα τον φιλούσαν παντού, στυλό χώνονταν βίαια στα δάχτυλά του για να υπογράψει αυτόγραφα, φωνές διεκδικούσαν την προσοχή του. Οι άλλοι τρεις του συγκροτήματος είχαν αποσυρθεί, καθένας με τον τρόπο του – ο Steve είχε φύγει για το ξενοδοχείο, ο Robert κειτόταν λιώμα από το αλκοόλ σε έναν ξεφτισμένο καναπέ και ο Joe φιλιόταν με μια γκόμενα σε μια γωνία – κι έτσι ήταν πάλι αυτός που έπρεπε να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, να ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις, να φανεί αντάξιος όλων των προσδοκιών. Όλες αυτές τις ώρες, η καστανή κοπέλα καθόταν σε ένα σκαμπό μόνη της, έπινε ουίσκι, κάπνιζε και τον κοιτούσε από απόσταση, ο Dave ένιωθε το βλέμμα της να τον μαγνητίζει, αισθανόταν ότι μια αόρατη κλωστή τους κρατούσε ενωμένους και το μόνο που επιθυμούσε ήταν να κρυφτεί στην αγκαλιά της.
Γύρω στις 3.00 τα ξημερώματα, ο κόσμος άρχισε να χαλαρώνει και ο Dave μπόρεσε επιτέλους να αποχωρήσει. Την αναζήτησε με το βλέμμα για να την πάρει μαζί του, δε τη βρήκε και ένιωσε μια παράξενη απογοήτευση να πλημμυρίζει το είναι του. Την ήθελε πραγματικά αυτή την κοπέλα, τη χρειαζόταν, ένιωθε επιτακτικά την ανάγκη της στο ταξί που τον πήγαινε στο ξενοδοχείο, την ένιωθε καθώς έμπαινε στο ασανσέρ και καθώς ξεκλείδωνε την πόρτα του δωματίου του, την ένιωθε καθώς χαμήλωνε τα φώτα και άνοιγε ακόμη ένα μπουκάλι μαυροδάφνη.
Δε τον άφησε να περιμένει πολύ. Χτύπησε την πόρτα του σα να ήταν γι’αυτήν κάτι απλό, κάτι δεδομένο, ο Dave της άνοιξε κρατώντας τη μαυροδάφνη, η κοπέλα μπήκε στο δωμάτιο και μαζί της μπήκε η αγάπη, η ομορφιά, η ελπίδα, οχτώ μήνες μετά τη Loreen, πέντε μήνες μετά την κόκα. Την έλεγαν Άννα, ζήτησε λίγο ουίσκι από το mini bar, πέρασε απαλά το δάχτυλό της απ’ τη μικρή γρατζουνιά στο μάγουλό του, απόθεσε το τριαντάφυλλο στο κρεβάτι του.
Επειδή ήταν τόσο απλή, τόσο φυσική και υπαρκτή, επειδή δεν είχε επάνω της ίχνος αλαζονείας, περηφάνιας ή λατρείας, επειδή σχεδόν δε την ένοιαζε που ήταν αυτός που ήταν, που ήταν εκείνη που είχε διαλέξει για τη νύχτα, επειδή δεν έδειχνε να τον θαυμάζει, να τον ποθεί ή να τον θεωρεί σπουδαίο, ο Dave ένιωσε για πρώτη φορά να χαλαρώνει. Σαν καταπιεσμένο στέλεχος επιχείρησης, που λύνει επιτέλους τον σφιχτό κόμπο της γραβάτας του, ο Dave αφέθηκε στη συντροφιά αυτής της απλής κοπέλας και άρχισε να της μιλάει, όπως θα μιλούσε σε κάποιον δικό του. Στην αρχή της μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, για τα όνειρά του να ξεφύγει από τη φτωχή οικογένεια και τη μίζερη πόλη του, για την αγάπη του για τη μουσική, για την καύλα που ένιωθε πάνω στη σκηνή. Μετά, της μίλησε για τη γνωριμία του με τους άλλους, για τους δυο πρώτους δίσκους τους που δε πήγαν ιδιαίτερα καλά, για τον τωρινό τους, που σημείωνε μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ότι πια ονειρεύονταν. Όταν της διηγήθηκε το περιστατικό με το μπουκάλι, η Άννα δάγκωσε τα χείλη της και άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει στο μάγουλό της. Όταν άρχισε να του ανακατεύει τα μαλλιά και να τον φιλάει στα μάτια, ο Dave ξέσπασε σε κλάματα. Aνάμεσα σε φιλιά και χάδια, σε δάκρυα και αγκαλιές, της είπε για τη Loreen που τον εγκατέλειψε όταν την έστειλε με σπασμένα πλευρά στο νοσοκομείο, για τα ναρκωτικά που τον διέλυσαν, για τον πατέρα του που τον χτυπούσε με τη δερμάτινη ζώνη του, για τον παραγωγό του που τον έβαζε να του παίρνει πίπες, για τη μητέρα του που έκοψε τις φλέβες της. Όλη του η ζωή ξέσπασε σαν ηχηρό χαστούκι πάνω στην καστανή κοπέλα που τον κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά και τον παρηγορούσε σα μωρό.
Όταν άρχισε να χαράζει, άδειος από μυστικά και δάκρυα, ο Dave γδύθηκε και έπεσε γυμνός στο υπέρδιπλο κρεβάτι. Την κάλεσε κοντά του χτυπώντας με το χέρι του το στρώμα δίπλα του, ήταν όμως τόσο εξαντλημένος από τη συναυλία, τις απανωτές πτήσεις, τη μαυροδάφνη και τα κλάματα που αποκοιμήθηκε αμέσως, προτού προλάβει να τη δει να ξαπλώνει κοντά του. Η Άννα ξάπλωσε δίπλα του με τα ρούχα. Προσάρμοσε το ρυθμό της αναπνοής της στο δικό του, τον φίλησε στο μέτωπο και τον σκέπασε με τα λυτά μαλλιά της. Μες στα ευωδιαστά μαλλιά της, το άγριο αγόρι κοιμόταν εξαντλημένο, ευάλωτο σα βρέφος, καθαρό και αθώο και ασφαλές. Το άφησε να κοιμηθεί, σιωπηλή και ήσυχη το κοιτούσε απλά να κοιμάται για καμιά ώρα.
Τραβήχτηκε έπειτα απαλά από το πλάι του, έπιασε την τσάντα της από το πάτωμα και άνοιξε με αργές, αθόρυβες κινήσεις το φερμουάρ της. Έβγαλε από μέσα το δημοσιογραφικό της κασετοφωνάκι και το κοίταξε. Είχε πια σταματήσει να ηχογραφεί, η κασέτα διαρκούσε δυο ολόκληρες ώρες και ήταν γεμάτες λυγμούς και συγκλονιστικές αποκαλύψεις. Καθώς ο Dave άρχισε να ροχαλίζει απαλά, η Άννα έβγαλε την ψηφιακή της μηχανή και τον τράβηξε δυο-τρεις φωτογραφίες έτσι όπως κοιμόταν πλάι της γυμνός, γεμάτος ουλές και τατουάζ, με το πέος του να κρέμεται ανήμπορο και μια κλωστή από σάλιο να κυλάει από το ανοιχτό του στόμα. Προτού εγκαταλείψει το δωμάτιο, πήγε μέχρι το μπάνιο, έπλυνε τα χέρια της και έγραψε με το κραγιόν της στον καθρέφτη : ΤΗΑΝΚS.
Είχε μόλις εξασφαλίσει πρωτοσέλιδο στο σκανδαλοθηρικό περιοδικό για το οποίο δούλευε. Ο μισθός της θα αναπροσαρμοζόταν, το όνομά της θα άρχιζε να ακούγεται, μπορεί να εμφανιζόταν ακόμα και στην τηλεόραση. Και είχε μόλις ξαναστείλει το άγριο αγόρι πίσω στην κόλαση. Το άρθρο της θα έκανε τόση φασαρία που θα ακολουθούσαν κι άλλα, σε όλα τα περιοδικά της Ευρώπης θα δημοσιεύονταν αντίστοιχα κείμενα και φωτογραφίες, διάφορες παλιές του γκόμενες θα έβγαιναν και θα μιλάγανε παντού, η Loreen θα έδινε στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες της με τα μαυρισμένα μάτια και τις μελανιές και ο Joe θα εγκατέλειπε το συγκρότημα για κάποιο άλλο, η κοκαϊνη θα έμπαινε πάλι στη ζωή του κι ένα βράδυ γεμάτο φαντάσματα κάπου στα Βαλκάνια ένα δεύτερο μπουκάλι θα προσγειωνόταν στο κεφάλι του κι ένα κοφτερό ξυράφι θα εκτελούσε στα τρεμάμενα χέρια του μια πολύ πιο λεπτή εργασία από το ξύρισμα.
Και ωστόσο, καθώς αυτός κοιμόταν μες στα όνειρά του από μαυροδάφνη και αυτή βάδιζε γρήγορα προς το σπίτι της κάτω από έναν ουρανό βροχερό και γκρίζο, ακόμα τίποτα από αυτά δεν είχε πραγματοποιηθεί, το μέλλον ακόμα δεν είχε λάβει χώρα, μες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της Αθήνας οι τοίχοι είχαν μουλιάσει από αγάπη και λύπη και ομορφιά και ένα μικρό μυστήριο είχε τελεστεί, δυο καρδιές είχαν αγγίξει η μια την άλλη και ο δρόμος ήταν ακόμα ανοιχτός προς το φως ή το σκοτάδι, τη λύτρωση ή τον πόνο, το χτύπημα απ’ το τριαντάφυλλο ή το μπουκάλι, τη ζωή ή το θάνατο……..
Το club ήταν γεμάτο, η συναυλία ήταν για άλλη μια φορά sold out. O Dave άνοιξε τα μάτια του κι επιθεώρησε τον εαυτό του στον ολόσωμο καθρέφτη. Ντυμένος στα μαύρα, αδύνατος, ωχρός, με μαλλιά ξανθά και ατίθασα και καταγάλανα μάτια, έμοιαζε με άγγελο. Του την έδινε βέβαια πολύ όταν τον παρομοίαζαν με τέτοιο και γι’ αυτό έκανε μονίμως ότι μπορούσε για να πείσει ότι ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ένας διάολος, ένας αλήτης, ένα γαμημένο κωλόπαιδο. Το έντονο μαύρο μολύβι κάτω από τα βλέφαρά του σκλήραινε το γλυκό του βλέμμα, τα σκουλαρίκια στο φρύδι και το πηγούνι αγρίευαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, το τατουάζ με το δράκο που εκτόξευε φωτιές θρυμμάτιζε την ομορφιά του κορμιού του.
Το βλέμμα του πλανήθηκε στο καμαρίνι. Ήταν σχεδόν άδειο, μονάχα δυο-τρεις ανθοδέσμες από τον ατζέντη του, τον πρόεδρο του fan-club του και τον υπεύθυνο της διοργανώτριας εταιρίας έδιναν μια πολύχρωμη νότα στον κατά τ’ άλλα αδιάφορο χώρο. Πάνω στο τραπεζάκι που τελούσε χρέη μπουντουάρ ήταν αραδιασμένα αυτόγραφα, καλλυντικά, σκόρπια τσιγάρα. Και το τελευταίο τεύχος του ελληνικού περιοδικού ‘’Rock life’’, που αναδημοσίευε το άρθρο του αντίστοιχου βρετανικού, με αφορμή τη συναυλία των Planet Alice στην Αθήνα. Ο Dave δέσποζε στο εξώφυλλο, ανάμεσα στον Robert, τον Steve και τον Joe, που διακριτικά στέκονταν ένα βήμα πιο πίσω, σχηματίζοντας με τα κορμιά τους γύρω του έναν ιδεατό κύκλο προστασίας. Στο εσωτερικό του περιοδικού ο κιθαρίστας, ο μπασίστας και ο ντράμερ του συγκροτήματος δεν εμφανίζονταν πια καθόλου. Όλες οι φωτογραφίες απεικόνιζαν τον Dave, τον χαρισματικό frontman, σε πόζες που αναδείκνυαν το αλήτικο και επιθετικό του ύφος. Στη μια ήταν ημίγυμνος, με τα χέρια ανοιχτά στο πλάϊ σαν Εσταυρωμένος, ο δράκος άπλωνε την ουρά του στο δεξί του μπράτσο, τέντωνε το φολιδωτό κορμί του στο στέρνο του και ξέρναγε φλόγες στο αριστερό του. Στην άλλη, κρατούσε στο ένα του χέρι ένα τσιγάρο έχοντας το άλλο χωμένο στο ανοιχτό του τζιν, αγγίζοντας με θράσος τα γεννητικά του όργανα. Και σε μια τρίτη, έφτυνε στον αέρα : το σάλιο του διακρινόταν καθαρά στη φωτογραφία, μια πηχτή λευκή αστραπή που εκσφενδονιζόταν αναιδώς από το στόμα του. Ήταν περήφανος γι’ αυτές τις φωτογραφίες ο Dave. Ήταν απόλυτα αντιπροσωπευτικές αυτού που ήταν, αυτού για το οποίο τόσα χρόνια είχε αγωνιστεί, αυτού που πρέσβευε το τελευταίο album των Planet Alice ‘’Fucked-up Savior’’, που, μόλις έξι μήνες μετά την κυκλοφορία του, είχε καταφέρει να φτάσει ήδη στη δεύτερη θέση της λίστας με τους πιο δημοφιλείς rock δίσκους της χρονιάς στην Ευρώπη. Ο Dave και η παρέα του δεν ήταν πλέον ένα περιθωριακό underground γκρουπάκι από το Manchester της Αγγλίας, γνωστό μόνο σε λίγους υποψιασμένους : ήταν μια μπάντα αξιώσεων, που σιγά-σιγά κατακτούσε τον κόσμο.
Τους τελευταίους τέσσερις μήνες το συγκρότημα βρισκόταν σε πανευρωπαϊκή περιοδεία. Δεν ήταν η πρώτη τους, έτσι ο ενθουσιασμός τους είχε κάπως καταλαγιάσει, ήταν όμως η καλύτερα οργανωμένη και σίγουρα η πιο επιτυχημένη τους μέχρι στιγμής και όλοι τους ένιωθαν ότι είχαν πια αρχίσει να πιάνουν την καλή, ότι μπορούσαν να αφήσουν την αλαζονεία και τον εγωισμό τους επιτέλους ελεύθερα, να το απολαύσουν τώρα που συνέβαινε. ‘’Έπρεπε να παίξω σε πολλά άθλια μπαράκια χωρίς καν να πληρώνομαι για να φτάσω σήμερα εδώ’’ έλεγε ο Dave στη συνέντευξή του στο ‘’Rock Life’’. ‘’Noμίζω λοιπόν ότι μετά από τόσο κόπο δικαιούμαι να είμαι λίγο ψωνισμένος τώρα που με ξέρουν όλοι, όχι ; Και αν εσείς νομίζετε ότι όχι, στα αρχίδια μου, να πάτε να γαμηθείτε!’’
Ο Dave πήρε μια βαθιά ανάσα και θυμήθηκε με ικανοποίηση το κόκκινο σουτιέν που προσγειώθηκε στη σκηνή, ακριβώς μπροστά στα πόδια του, στη συναυλία της Μαδρίτης. Νόμιζε ότι οι γκόμενες δε το έκαναν πια αυτό. Εκείνο το κορίτσι από την Ισπανία όμως μάλλον ζούσε ακόμα στη δεκαετία του ’60 και ο Dave θεώρησε ότι της άξιζε μια καλή ανταμοιβή για τον αναχρονισμό της. Πέρασε όλο το βράδυ μαζί της, την πήδηξε ανελέητα, μέχρι που την έκανε να ματώσει, να δακρύσει, να βάλει τις φωνές. Δε θυμόταν το όνομά της – μπορεί να μη το έμαθε και ποτέ – θυμόταν όμως καλά το μισολιπόθυμο, αδύνατο κορμί της, γεμάτο μελανιές και δαγκώματα, πάνω στα σεντόνια του. Ήταν ένα άγριο πλάσμα αυτό το κορίτσι, του άρεσε, δε θα είχε αντίρρηση να την ξαναπεριποιηθεί όταν θα περνούσε πάλι από την πατρίδα της. Του άρεσαν του Dave τα άγρια θηλυκά. Κάθε βράδυ διάλεγε ήδη από τη συναυλία δυο ή τρία, που θα του έκαναν αργότερα παρέα. Ωστόσο, δεν ήταν πάντα τυχερός. Κάποια από αυτά έφευγαν προτού προλάβει να τους κάνει νόημα να τον ακολουθήσουν, κάποια άλλα αποδεικνυόταν ότι τελικά ήταν ανήλικα ή ότι βρίσκονταν εκεί με το γκόμενό τους. Σε γενικές όμως γραμμές ήταν ικανοποιημένος. Μια sexy γυναίκα ή και περισσότερες κάθε βράδυ ήταν ό,τι χρειαζόταν για να κρατάει τη σκέψη της Loreen μακριά. Γιατί ο Dave έπασχε από διπλό στερητικό σύνδρομο : η Lorren τον είχε εγκαταλείψει εδώ και οχτώ μήνες : και ήταν καθαρός από τα ναρκωτικά εδώ και πέντε. Οι θαυμάστριες και οι groupies κάλυπταν την ανάγκη του για την πρώτη. Το αλκοόλ υποκαθιστούσε τον εθισμό του στα δεύτερα. Είχε μάλιστα ανακαλύψει πρόσφατα ότι η κατάποση μεγάλων δόσεων από τα ντόπια ποτά κάθε χώρας – σε συνδυασμό πολλές φορές με ουίσκι ή τεκίλα – είχε στη διάθεσή του θεαματικά αποτελέσματα. Έτσι, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Dave μόλις έφτανε με το συγκρότημα σε μια καινούρια χώρα ήταν να δώσει εντολή να τον περιμένουν στο καμαρίνι και στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του δέκα τουλάχιστον μπουκάλια από το πιο δημοφιλές ντόπιο αλκοολούχο σκεύασμα. Με αυτόν τον τρόπο, η becherovka τον συνόδευσε στη συναυλία της Πράγας, η sangría σε εκείνη της Μαδρίτης και μια μισοάδεια μποτίλια porto σε εκείνη της Λισσαβόνας. Σήμερα θα εμφανιζόταν στη σκηνή κρατώντας ένα μπουκάλι μαυροδάφνη Πατρών, υπέροχο κρασί, που μόλις ανακάλυψε ότι του προκαλούσε ένα βαθύ ευφραντικό, σχεδόν λυτρωτικό συναίσθημα.
Τις ονειροπολήσεις και τις σκέψεις του διέκοψε απότομα ο Robert, o κιθαρίστας, που χτύπησε δυνατά την πόρτα και, χωρίς να περιμένει απάντηση, την άνοιξε και έχωσε το κεφάλι του στο άνοιγμα. Ένα τσιγάρο κρεμόταν από τα χείλη του, είχε έρθει να τον πάρει, ήταν πια ώρα να εμφανιστούν, οι supporters είχαν τελειώσει ήδη εδώ και μισή ώρα και ο κόσμος πραγματικά δε μπορούσε να περιμένει άλλο.
Κατεβαίνοντας τη στριφογυριστή σκάλα που οδηγούσε από το καμαρίνι στη σκηνή, ο Dave παραπάτησε στο τελευταίο σκαλοπάτι και έχασε προς στιγμήν την ισορροπία του. Ο Joe, o μπασίστας, που βρισκόταν ακριβώς μπροστά του, τον συγκράτησε από την πτώση και οι δυο άντρες εμφανίστηκαν μπροστά στον κόσμο αγκαλιά. Έπειτα όλα, τα φώτα, οι φωνές, η μυρωδιά του πλήθους, έκαναν την καρδιά του να αναπηδήσει από χαρά – το ίδιο συναίσθημα που είχε μικρός σαν επιβιβαζόταν στο τρενάκι του τρόμου - , η μουσική άρχισε, η φωνή του άρχισε να ρέει βαθιά και μελαγχολική και μεθυσμένη, ήταν όμορφα, ήταν ηδονικά, ο κόσμος τραγουδούσε μαζί του και ούρλιαζε και χοροπηδούσε, αυτός έπινε μαυροδάφνη και έκανε άσεμνες χειρονομίες και έσερνε το μικρόφωνο στο πάτωμα και κλώτσαγε τον αέρα και φώναζε ‘’ευχαριστώ’’ και άγγιζε χέρια και ένιωθε σα μικρός Θεός που λατρευόταν με χειροκροτήματα, λιποθυμίες, δάκρυα και μπόλικη μπόλικη λαγνεία. Στα δευτερόλεπτα που μεσολαβούσαν ανάμεσα στα τραγούδια μισόκλεινε τα μάτια και προσπαθούσε να ξεχωρίσει μες στο πλήθος τη σύντροφο της βραδιάς. Σήμερα ωστόσο δεν είχε μεγάλο άγχος να τη βρει. Μετά τη συναυλία, το ελληνικό fan-club των Planet Alice διοργάνωνε after-show party προς τιμήν τους στο πιο γνωστό rock club της πόλης. Εκεί, ο Dave θα μπορούσε να διαλέξει με την ησυχία του την τυχερή της νύχτας.
Τη διάλεξε αυτός ή η στιγμή διάλεξε και τους δυο τους ; Η κοπέλα εκσφενδόνισε στη σκηνή ένα τριαντάφυλλο. Το άνθος χτύπησε το Dave στο πρόσωπο, ένα αγκάθι έγδαρε το μάγουλό του από άκρη σε άκρη, μικρές σταγονίτσες αίματος εμφανίστηκαν λάμποντας σα ρουμπίνια, ο Dave γεύτηκε στη γλώσσα του τη γεύση του αίματος και τότε τον έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί θυμήθηκε το άλλο χτύπημα, εκείνο απ’ το μπουκάλι που πριν κάποια χρόνια στο φεστιβάλ του Glastonbury τον έκοψε βαθιά αφήνοντάς του στο μέτωπο μια μικρή ουλή και στο στόμα μόνιμα τη γεύση της αποτυχίας. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία του, ο Dave σκούπισε με την παλάμη του τις σταγονίτσες του αίματος, έσκυψε και μάζεψε το τριαντάφυλλο από τη σκηνή, για να το πετάξει στη συνέχεια πίσω στον κόσμο. Το πλήθος, που συνωστιζόταν στην αρένα, συμπιέστηκε για να το αρπάξει. Ο Dave ευχήθηκε η κοπέλα, που τελικά τα κατάφερε, να είναι η ίδια που εξαρχής του το έριξε.
Αργότερα, στο party, η ευχή του πραγματοποιήθηκε. ‘’Με συγχωρείς για πριν. Δεν ήθελα να σε πονέσω. Ήθελα μόνο να σου δείξω την αγάπη μου.’’ Είχε φωνή δροσερή και γλυκιά, φωνή που δε ταίριαζε σε σεξουαλικές περιπτύξεις, αλλά σε εξομολογήσεις και μυστικά. Δεν έμοιαζε καθόλου με τις γυναίκες που συνήθως του άρεσαν, δεν ήταν καθόλου άγρια, προκλητική ή επιθετική. Αντιθέτως, φαινόταν πραγματικά καλό κορίτσι, έτσι όπως ήταν ντυμένη μάλλον ρομαντικά με ένα μακρύ καφέ φόρεμα με φουσκωτά μανίκια και ψηλοτάκουνες μπότες, με τα λαμπερά καστανά μαλλιά της δεμένα αλογοουρά και το κόκκινο τριαντάφυλλο περασμένο πίσω από το αριστερό αυτί της. Την έπιασε από τη μέση, την τράβηξε σε μια απόμερη γωνιά, έσκυψε και μύρισε βαθιά τα μαλλιά της, το άνοιγμα του στήθους της, την ανάσα της, της χάιδεψε το χέρι, της ψιθύρισε στο αυτί τον αριθμό του δωματίου του, της είπε ότι θα την περιμένει εκεί μόλις φύγει από το party. Το party όμως τραβούσε σε μάκρος. Όπως πάντα, ήταν γεμάτο έξαψη για τους θαυμαστές του και απολύτως ανιαρό για τον ίδιο. Επί τρεις ολόκληρες ώρες, χέρια τον τραβούσαν από τη μια μεριά στην άλλη, στόματα τον φιλούσαν παντού, στυλό χώνονταν βίαια στα δάχτυλά του για να υπογράψει αυτόγραφα, φωνές διεκδικούσαν την προσοχή του. Οι άλλοι τρεις του συγκροτήματος είχαν αποσυρθεί, καθένας με τον τρόπο του – ο Steve είχε φύγει για το ξενοδοχείο, ο Robert κειτόταν λιώμα από το αλκοόλ σε έναν ξεφτισμένο καναπέ και ο Joe φιλιόταν με μια γκόμενα σε μια γωνία – κι έτσι ήταν πάλι αυτός που έπρεπε να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, να ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις, να φανεί αντάξιος όλων των προσδοκιών. Όλες αυτές τις ώρες, η καστανή κοπέλα καθόταν σε ένα σκαμπό μόνη της, έπινε ουίσκι, κάπνιζε και τον κοιτούσε από απόσταση, ο Dave ένιωθε το βλέμμα της να τον μαγνητίζει, αισθανόταν ότι μια αόρατη κλωστή τους κρατούσε ενωμένους και το μόνο που επιθυμούσε ήταν να κρυφτεί στην αγκαλιά της.
Γύρω στις 3.00 τα ξημερώματα, ο κόσμος άρχισε να χαλαρώνει και ο Dave μπόρεσε επιτέλους να αποχωρήσει. Την αναζήτησε με το βλέμμα για να την πάρει μαζί του, δε τη βρήκε και ένιωσε μια παράξενη απογοήτευση να πλημμυρίζει το είναι του. Την ήθελε πραγματικά αυτή την κοπέλα, τη χρειαζόταν, ένιωθε επιτακτικά την ανάγκη της στο ταξί που τον πήγαινε στο ξενοδοχείο, την ένιωθε καθώς έμπαινε στο ασανσέρ και καθώς ξεκλείδωνε την πόρτα του δωματίου του, την ένιωθε καθώς χαμήλωνε τα φώτα και άνοιγε ακόμη ένα μπουκάλι μαυροδάφνη.
Δε τον άφησε να περιμένει πολύ. Χτύπησε την πόρτα του σα να ήταν γι’αυτήν κάτι απλό, κάτι δεδομένο, ο Dave της άνοιξε κρατώντας τη μαυροδάφνη, η κοπέλα μπήκε στο δωμάτιο και μαζί της μπήκε η αγάπη, η ομορφιά, η ελπίδα, οχτώ μήνες μετά τη Loreen, πέντε μήνες μετά την κόκα. Την έλεγαν Άννα, ζήτησε λίγο ουίσκι από το mini bar, πέρασε απαλά το δάχτυλό της απ’ τη μικρή γρατζουνιά στο μάγουλό του, απόθεσε το τριαντάφυλλο στο κρεβάτι του.
Επειδή ήταν τόσο απλή, τόσο φυσική και υπαρκτή, επειδή δεν είχε επάνω της ίχνος αλαζονείας, περηφάνιας ή λατρείας, επειδή σχεδόν δε την ένοιαζε που ήταν αυτός που ήταν, που ήταν εκείνη που είχε διαλέξει για τη νύχτα, επειδή δεν έδειχνε να τον θαυμάζει, να τον ποθεί ή να τον θεωρεί σπουδαίο, ο Dave ένιωσε για πρώτη φορά να χαλαρώνει. Σαν καταπιεσμένο στέλεχος επιχείρησης, που λύνει επιτέλους τον σφιχτό κόμπο της γραβάτας του, ο Dave αφέθηκε στη συντροφιά αυτής της απλής κοπέλας και άρχισε να της μιλάει, όπως θα μιλούσε σε κάποιον δικό του. Στην αρχή της μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, για τα όνειρά του να ξεφύγει από τη φτωχή οικογένεια και τη μίζερη πόλη του, για την αγάπη του για τη μουσική, για την καύλα που ένιωθε πάνω στη σκηνή. Μετά, της μίλησε για τη γνωριμία του με τους άλλους, για τους δυο πρώτους δίσκους τους που δε πήγαν ιδιαίτερα καλά, για τον τωρινό τους, που σημείωνε μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ότι πια ονειρεύονταν. Όταν της διηγήθηκε το περιστατικό με το μπουκάλι, η Άννα δάγκωσε τα χείλη της και άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει στο μάγουλό της. Όταν άρχισε να του ανακατεύει τα μαλλιά και να τον φιλάει στα μάτια, ο Dave ξέσπασε σε κλάματα. Aνάμεσα σε φιλιά και χάδια, σε δάκρυα και αγκαλιές, της είπε για τη Loreen που τον εγκατέλειψε όταν την έστειλε με σπασμένα πλευρά στο νοσοκομείο, για τα ναρκωτικά που τον διέλυσαν, για τον πατέρα του που τον χτυπούσε με τη δερμάτινη ζώνη του, για τον παραγωγό του που τον έβαζε να του παίρνει πίπες, για τη μητέρα του που έκοψε τις φλέβες της. Όλη του η ζωή ξέσπασε σαν ηχηρό χαστούκι πάνω στην καστανή κοπέλα που τον κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά και τον παρηγορούσε σα μωρό.
Όταν άρχισε να χαράζει, άδειος από μυστικά και δάκρυα, ο Dave γδύθηκε και έπεσε γυμνός στο υπέρδιπλο κρεβάτι. Την κάλεσε κοντά του χτυπώντας με το χέρι του το στρώμα δίπλα του, ήταν όμως τόσο εξαντλημένος από τη συναυλία, τις απανωτές πτήσεις, τη μαυροδάφνη και τα κλάματα που αποκοιμήθηκε αμέσως, προτού προλάβει να τη δει να ξαπλώνει κοντά του. Η Άννα ξάπλωσε δίπλα του με τα ρούχα. Προσάρμοσε το ρυθμό της αναπνοής της στο δικό του, τον φίλησε στο μέτωπο και τον σκέπασε με τα λυτά μαλλιά της. Μες στα ευωδιαστά μαλλιά της, το άγριο αγόρι κοιμόταν εξαντλημένο, ευάλωτο σα βρέφος, καθαρό και αθώο και ασφαλές. Το άφησε να κοιμηθεί, σιωπηλή και ήσυχη το κοιτούσε απλά να κοιμάται για καμιά ώρα.
Τραβήχτηκε έπειτα απαλά από το πλάι του, έπιασε την τσάντα της από το πάτωμα και άνοιξε με αργές, αθόρυβες κινήσεις το φερμουάρ της. Έβγαλε από μέσα το δημοσιογραφικό της κασετοφωνάκι και το κοίταξε. Είχε πια σταματήσει να ηχογραφεί, η κασέτα διαρκούσε δυο ολόκληρες ώρες και ήταν γεμάτες λυγμούς και συγκλονιστικές αποκαλύψεις. Καθώς ο Dave άρχισε να ροχαλίζει απαλά, η Άννα έβγαλε την ψηφιακή της μηχανή και τον τράβηξε δυο-τρεις φωτογραφίες έτσι όπως κοιμόταν πλάι της γυμνός, γεμάτος ουλές και τατουάζ, με το πέος του να κρέμεται ανήμπορο και μια κλωστή από σάλιο να κυλάει από το ανοιχτό του στόμα. Προτού εγκαταλείψει το δωμάτιο, πήγε μέχρι το μπάνιο, έπλυνε τα χέρια της και έγραψε με το κραγιόν της στον καθρέφτη : ΤΗΑΝΚS.
Είχε μόλις εξασφαλίσει πρωτοσέλιδο στο σκανδαλοθηρικό περιοδικό για το οποίο δούλευε. Ο μισθός της θα αναπροσαρμοζόταν, το όνομά της θα άρχιζε να ακούγεται, μπορεί να εμφανιζόταν ακόμα και στην τηλεόραση. Και είχε μόλις ξαναστείλει το άγριο αγόρι πίσω στην κόλαση. Το άρθρο της θα έκανε τόση φασαρία που θα ακολουθούσαν κι άλλα, σε όλα τα περιοδικά της Ευρώπης θα δημοσιεύονταν αντίστοιχα κείμενα και φωτογραφίες, διάφορες παλιές του γκόμενες θα έβγαιναν και θα μιλάγανε παντού, η Loreen θα έδινε στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες της με τα μαυρισμένα μάτια και τις μελανιές και ο Joe θα εγκατέλειπε το συγκρότημα για κάποιο άλλο, η κοκαϊνη θα έμπαινε πάλι στη ζωή του κι ένα βράδυ γεμάτο φαντάσματα κάπου στα Βαλκάνια ένα δεύτερο μπουκάλι θα προσγειωνόταν στο κεφάλι του κι ένα κοφτερό ξυράφι θα εκτελούσε στα τρεμάμενα χέρια του μια πολύ πιο λεπτή εργασία από το ξύρισμα.
Και ωστόσο, καθώς αυτός κοιμόταν μες στα όνειρά του από μαυροδάφνη και αυτή βάδιζε γρήγορα προς το σπίτι της κάτω από έναν ουρανό βροχερό και γκρίζο, ακόμα τίποτα από αυτά δεν είχε πραγματοποιηθεί, το μέλλον ακόμα δεν είχε λάβει χώρα, μες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της Αθήνας οι τοίχοι είχαν μουλιάσει από αγάπη και λύπη και ομορφιά και ένα μικρό μυστήριο είχε τελεστεί, δυο καρδιές είχαν αγγίξει η μια την άλλη και ο δρόμος ήταν ακόμα ανοιχτός προς το φως ή το σκοτάδι, τη λύτρωση ή τον πόνο, το χτύπημα απ’ το τριαντάφυλλο ή το μπουκάλι, τη ζωή ή το θάνατο……..
Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2008
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΛΑΝΑΡΙΔΗ
«Δεν κατατάσσομαι μουσικά κάπου συγκεκριμένα. Σίγουρα – αν κι έχω θητεύσει επαρκώς – δε νιώθω, δεν είμαι παιδί του ωδείου. Εμφορούμαι από την ανάγκη για συλλογική, ομαδική μουσική έκφραση»
Κι έτσι στις αρχές του Δεκέμβρη του 2007 ο Άρης δημιούργησε την Collective Orchestra, ένα πενταμελές σχήμα (2 κιθάρες, 1 τσέλο, 1 βιολί, 1 κρουστό) των οποίων είναι και ο βασικός συνθέτης της μουσικής τους. Μουσική που «κινείται κάτω από εικόνες» - ένα είδος μουσικής επένδυσης σε οτιδήποτε δυναμικά εικαστικό.
Η συναυλία που θα δοθεί στις 7 Μαρτίου στου Ψυρρή, και οργανώνεται από τη 7points, θα ηχογραφηθεί και θα κινηματογραφηθεί.
«Θέλουμε να είμαστε μια ενεργή μπάντα.»
Κι εμείς το ίδιο, Άρη…
ΟΡΓΟΝΗ
Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ
ΠΡΟΣΘΗΚΗ 13/2/2008
Κι έτσι στις αρχές του Δεκέμβρη του 2007 ο Άρης δημιούργησε την Collective Orchestra, ένα πενταμελές σχήμα (2 κιθάρες, 1 τσέλο, 1 βιολί, 1 κρουστό) των οποίων είναι και ο βασικός συνθέτης της μουσικής τους. Μουσική που «κινείται κάτω από εικόνες» - ένα είδος μουσικής επένδυσης σε οτιδήποτε δυναμικά εικαστικό.
Η συναυλία που θα δοθεί στις 7 Μαρτίου στου Ψυρρή, και οργανώνεται από τη 7points, θα ηχογραφηθεί και θα κινηματογραφηθεί.«Θέλουμε να είμαστε μια ενεργή μπάντα.»
Κι εμείς το ίδιο, Άρη…
ΟΡΓΟΝΗ
Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ
ΠΡΟΣΘΗΚΗ 13/2/2008
Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2008
Το σενάριο του 2 (ΔΥΟ)
| Άντρας | Γυναίκα |
| Θέλω να σου μιλήσω απόψε. Να κοιτάξω μέσα στα μάτια σου. | Τι θα μου πεις; |
| Για τη ζωή σου. | Μ΄ αρέσει. |
| Κι εμένα, αν και όλοι λένε ότι είναι μικρή. | Μπορεί. Εξαρτάται πόσο έντονα ζεις… |
| Ναι, αλλά πάλι είναι μικρή. | Τη μεγαλώνεις μόνο αν τη χαίρεσαι. |
| Είμαστε, λένε, μόνοι στο σύμπαν… | Δε νομίζω, μάλλον έχουμε πολλούς φίλους. |
| Έτσι λες; Γιατί; | Έχω μια αίσθηση. Κι αυτό με κάνει να ησυχάζω. |
| Έχεις εφιάλτες τις νύχτες; | Όχι, μόνο όμορφα όνειρα… |
| Ανήκω στη γενιά των βομβαρδισμένων. | Τι εννοείς; |
| Από την τηλεόραση, τον ξεφτιλισμό των ανθρώπων, την άγνοια…. | Είμαι εδώ κι αφήνομαι να μ΄ ενημερώσουν τα ένστικτά μου. |
| Τι είδους; Ζωώδη; | Ναι και ερωτικά και άλλα…. |
| Αυτά που σε σταματούν από την αμαρτία; | Δεν πιστέυω σε κανέναν θεό άρα δεν κάνω καμία αμαρτία… |
| Και ο σεβασμός; | Σέβομαι μόνο τον ευατό μου. Τον προσέχω,τον περιποιούμαι, τον εξασκώ. |
| Κι όλοι οι άλλοι να πάνε στο διάβολο έτσι; Μόνο για σένα τα κάνεις όλα. | Ναι, για να έχω καθαρή συνείδηση. Έτσι χτίζω και το κάστρο μου. |
| Έχει και άγρια θηρία μέσα; | Έχει στα τείχη του ιδέες καρφωμένες σαν τα βέλη που ρίχνουν όσοι θέλουν να με πολιορκήσουν. |
| Όπως εγώ τώρα… | Ναι. Αλήθεια, σου αρέσω; |
| Μου δίνεις αρώματα από άλλες εποχές, που μου τρυπάνε το μυαλό. | Μήπως είπες όμορφα το ότι χρειάζεσαι σεξ; |
| Ίσως, αλλά όχι μόνο. Θέλω να κοιτάξω μέσα στο βλέμμα σου... | Για να δεις αυτό που βλέπω ή για να κλάψεις; |
| Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι τόσο ευαίσθητος. | Μπορείς αλλά δεν το ξέρεις. Όλοι είμαστε Κουβαλητές Ψυχών… |
| Η δική μου βρίσκεται σε λήθαργο. Θέλω να την ξυπνήσεις. | Δώσε μου τροφή. Πες το μου γλυκά… |
| Αν το άπειρο είναι θάλασσα θα ήθελα να βουτήξω μέσα του μαζί σου… | Τέλειο! Κι αν είναι βουνό; |
| Να το ανέβω μαζί σου. | Όλοι αυτό περίμεναν ότι θα πεις… |
| Ναι αλλά στο δικό μου βουνό δεν υπάρχουν σύνορα... | Αδύνατον... |
| Αν έρθεις μαζί μου πάντως θα σου δείξω κι άλλα… | Από τον εαυτό σου; |
| Ναι. Θα σου ανοίξω τα φτερά μου και ίσως και τα δικά σου. | Τα δικά μου είναι φτιαγμένα από κερί. |
| Θα μπορούσα να κλάψω μπροστά σου… | Θα σ΄ αγαπούσα αν το έκανες. |
| Νομίζεις ότι οι άντρες δεν πρέπει να κλαίνε; | Νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι σκλαβωμένοι και δε θέλουν να ελευθερωθούν. |
| Είμαι ελεύθερος. | Είδα το δάκρυ σου. Μπορείς και το αφήνεις όταν θες; |
| Ναι έχω εξασκηθεί στην ελευθερία. Όταν οι άλλοι χτυπούν με τη γροθιά εγώ φτιάχνω λέξεις. | Κέρδισες ποτέ έτσι; |
| Εσένα. | Ποια από τις λέξεις σου νομίζεις ότι με κέρδισε; |
| Η "Αγάπη". | Μα δεν την είπες... |
| Είναι αυτό που δεν χρειάζεται να το λες αλλά να το δείχνεις... | Αν σ΄ αγαπήσω θα μου μάθεις να εξασκώ και γω την ελευθερία; |
| Και το δάκρυ σου! | Και τις λέξεις; |
| Και την ανάσα όταν έρθει η ώρα να πεθάνεις! | Και την έξαψη της λαγνείας όταν αγκαλιαστούμε; |
| Και την προσπάθεια να μην ξεπουληθούμε! | Και τη δύναμη να μην παριστάνουμε ότι τα ξέρουμε όλα; |
| Και την ικανότητα να φτιάχνουμε το δικό μας ήλιο που δεν θα λιώσει ποτέ τα κέρινα φτερά σου! | Και θα μου λές παραμύθια να κοιμηθώ όταν φοβάμα; |
| Και ότι εσύ κι εγώ είμαστε δύο απίθανα μικρές χρυσαλλίδες έτοιμες να αναπαράγουν το σύμπαν… | Και θα μου μάθεις γιατί κρύβονται στο καβούκι τους οι άνθρωποι και σκοτώνουν; |
| Είναι άτιμο κόκκινο το κόκκινο του αίματος. | Νυχτώνει. Πάρε με από δω… |
Σενάριο-Κάμερα-Μοντάζ: freerider
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008
Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2007
Ηθικολογία vs Πράξη
Μεγαλώνουμε
Θα μεγαλώσουμε
Κι ύστερα θα μεγαλώσουμε
Κι ακόμη μεγαλώνουμε
Πόσο πια να μεγαλώσουμε;
Μεγαλώσαμε τόσο
Που δεν μας χωράνε τα ρούχα μας πια
Κι ύστερα βγάλαμε τα ρούχα μας
Μείναμε γυμνοί
Κι επιστρέψαμε στη μήτρα μας
Στη σούπα του κόσμου
Μήπως και ξαναγεννηθούμε
Και γίνει αλλιώς το έργο:
Οι θάλασσες
Τα βουνά
Τα ζώα
Οι άνθρωποι
Οι μηχανές
Τ΄ αστέρια
Οι πλανήτες
Μήπως κι όλα γίνουν αλλιώς
Και μάθουμε τελικά
Να επιστρέφουμε σ΄ αυτά που αναζητάμε
Να αναζητάμε αυτά που περιμένουμε
Χωρίς να αναζητάμε
Χωρίς να περιμένουμε
Και το σημαντικότερο
χωρίς να επιστρέφουμε
...ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2007
BLITZ-krieg Bop
Η ομάδα blitz ιδρύθηκε το 2004.
Έχει στο παρελθόν ανεβάσει τα έργα "MOTHERLAND" και "JOY DIVISION".
Ως θεματολογία φαίνεται να τους απασχολεί η στρέβλωση στις ανθρώπινες σχέσεις, στον έρωτα, στην επαφή - με την ψυχοσωματική της έννοια και ουσία.
Και τώρα παρουσιάζει κάτι καινούργιο. Ο τίτλος του "NEW ORDER" (εξάλλου τους JOY DIVISION πάντα οι NEW ORDER έπονται).
Ας παρακολουθήσουμε όσα κατέγραψαν μέλη της ομάδας της Οργόνης που ήδη απήλαυσαν την παράσταση.
Χώρισες; Μην απογοητεύεσαι!
Πάρε τον/την πρώην σου κι έλα να διεκδικήσεις το μεγάλο βραβείο στο νέο ριάλιτι που σπάει κόκαλα!
Είστε ο ένας εναντίον του άλλου. Όποιος βγει από πάνω κερδίζει!
Οι όροι είναι απλοί: Τα γράμματα που σου έστειλε ο/η πρώην σου διάβασέ τα στο κοινό. Άδραξε τη στιγμή της αδυναμίας του/της (όταν τα έγραψε) και γελοιοποίησέ τον/την δημόσια! Αν σπάσει, το βραβείο είναι δικό σου!
Χρησιμοποίησε οποιαδήποτε μορφή λεκτικής ή/και σωματικής βίας (αρκεί να μην παραβιάζει τους κανόνες της τηλεθέασης).
Προσοχή όμως: Οι κριτές είναι πολύ αυστηροί! Γιατί κριτές είναι οι ίδιοι οι παίκτες του NEW ORDER που εφαρμόζουν απαρέγκλιτα το: "κρίνε γιατί θα κριθείς"!
NEW ORDER
Μια διαφορετική παράσταση, Τετάρτη έως Κυριακή, στο BIOS, έως τις αρχές Ιανουαρίου.
Από την πάντα ανήσυχη ομάδα blitz που αποτελείται από τους Γιώργο Βαλαή (:"ο εφησυχασμός είναι καλλιτεχνικός θάνατος"), Αγγελική Παπούλια (Σπιρτόκουτο) και Χρήστο Πασσαλή και την Μαρία Φιλίνη.
Έχει στο παρελθόν ανεβάσει τα έργα "MOTHERLAND" και "JOY DIVISION".
Ως θεματολογία φαίνεται να τους απασχολεί η στρέβλωση στις ανθρώπινες σχέσεις, στον έρωτα, στην επαφή - με την ψυχοσωματική της έννοια και ουσία.
Και τώρα παρουσιάζει κάτι καινούργιο. Ο τίτλος του "NEW ORDER" (εξάλλου τους JOY DIVISION πάντα οι NEW ORDER έπονται).
Ας παρακολουθήσουμε όσα κατέγραψαν μέλη της ομάδας της Οργόνης που ήδη απήλαυσαν την παράσταση.
Χώρισες; Μην απογοητεύεσαι!
Πάρε τον/την πρώην σου κι έλα να διεκδικήσεις το μεγάλο βραβείο στο νέο ριάλιτι που σπάει κόκαλα!
Είστε ο ένας εναντίον του άλλου. Όποιος βγει από πάνω κερδίζει!
Οι όροι είναι απλοί: Τα γράμματα που σου έστειλε ο/η πρώην σου διάβασέ τα στο κοινό. Άδραξε τη στιγμή της αδυναμίας του/της (όταν τα έγραψε) και γελοιοποίησέ τον/την δημόσια! Αν σπάσει, το βραβείο είναι δικό σου!
Χρησιμοποίησε οποιαδήποτε μορφή λεκτικής ή/και σωματικής βίας (αρκεί να μην παραβιάζει τους κανόνες της τηλεθέασης).
Προσοχή όμως: Οι κριτές είναι πολύ αυστηροί! Γιατί κριτές είναι οι ίδιοι οι παίκτες του NEW ORDER που εφαρμόζουν απαρέγκλιτα το: "κρίνε γιατί θα κριθείς"!
NEW ORDERΜια διαφορετική παράσταση, Τετάρτη έως Κυριακή, στο BIOS, έως τις αρχές Ιανουαρίου.
Από την πάντα ανήσυχη ομάδα blitz που αποτελείται από τους Γιώργο Βαλαή (:"ο εφησυχασμός είναι καλλιτεχνικός θάνατος"), Αγγελική Παπούλια (Σπιρτόκουτο) και Χρήστο Πασσαλή και την Μαρία Φιλίνη.
ΟΡΓΟΝΗ - Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ
Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2007
ΤΟ ΜΗΛΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ
μια ταινία του Άγγελου Σπάρταλη.
48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
cine ΤΩΝΙΑ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗ
Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2007 - 9:00 μ.μ.
και επίσης
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2007 - 5:00 μ.μ.
ΟΡΓΟΝΗ - Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ
48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
cine ΤΩΝΙΑ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗ
Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2007 - 9:00 μ.μ.
και επίσης
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2007 - 5:00 μ.μ.
ΟΡΓΟΝΗ - Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ
Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2007
ΕΠΑΥΛΙΣ ΠΑΥΛΑΚΗΣ…
…ποιεί κι εμείς δημοσιεύουμε…
«περί έρωτος....
μαλλιαρά αρκουδάκια, πλαστικές κόκκινες καρδούλες,
κάρτες με ζευγαράκια να ανταλλάσσουν φλογερές υποσχέσεις αιώνιας αγάπης,
αφίσες διαφημιστικές όπου ο χρυσός του έρωτα φέρνει πιο κοντά.
Σε περιόδους στέρησης, φθοράς, παρακμής
ανθεί ο λόγος αυτού που έχει χαθεί.
Καλέσματα για δώρα,
συγκινητικές εικόνες στην τηλεόραση από ζευγαράκια, ηθοποιούς, διανοούμενους.
Για τη μεγάλη φτώχεια του έρωτα κανείς δεν θα μιλήσει.
Για τον ξεπεσμό του αγγίγματος και την αποστείρωση της αγκάλης,
για τον τρόπο που ο σαρκασμός και η κυνικότητα εν τέλει το άδειο κρύβει.
Οι πραμάτειες πουλάνε.
Από τα πιο πολυτελή λευκώματα "περί έρωτος"
μέχρι και τους πιο άξιους δονητές....
Για τον άλλον τρόπο του Σώματος που η πραμάτεια δεν επιθυμεί
να κατέχει ποιός θα μιλήσει;
Για τη Μανία να καρποφορήσουμε, αλλόφρονες εραστές
σε εκείνα τα λειβάδια που τα νερά των χειμάρρων θα συνεχίσουν να εισβάλουν;»
…ο Έπαυλις Παυλάκης live & kicking στο μικρό μουσικό θέατρο.
28 Νοεμβρίου.
«περί έρωτος....
μαλλιαρά αρκουδάκια, πλαστικές κόκκινες καρδούλες,
κάρτες με ζευγαράκια να ανταλλάσσουν φλογερές υποσχέσεις αιώνιας αγάπης,
αφίσες διαφημιστικές όπου ο χρυσός του έρωτα φέρνει πιο κοντά.
Σε περιόδους στέρησης, φθοράς, παρακμής
ανθεί ο λόγος αυτού που έχει χαθεί.
Καλέσματα για δώρα,
συγκινητικές εικόνες στην τηλεόραση από ζευγαράκια, ηθοποιούς, διανοούμενους.
Για τη μεγάλη φτώχεια του έρωτα κανείς δεν θα μιλήσει.
Για τον ξεπεσμό του αγγίγματος και την αποστείρωση της αγκάλης,
για τον τρόπο που ο σαρκασμός και η κυνικότητα εν τέλει το άδειο κρύβει.
Οι πραμάτειες πουλάνε.
Από τα πιο πολυτελή λευκώματα "περί έρωτος"
μέχρι και τους πιο άξιους δονητές....
Για τον άλλον τρόπο του Σώματος που η πραμάτεια δεν επιθυμεί
να κατέχει ποιός θα μιλήσει;
Για τη Μανία να καρποφορήσουμε, αλλόφρονες εραστές
σε εκείνα τα λειβάδια που τα νερά των χειμάρρων θα συνεχίσουν να εισβάλουν;»
…ο Έπαυλις Παυλάκης live & kicking στο μικρό μουσικό θέατρο.
28 Νοεμβρίου.
ΟΡΓΟΝΗ – Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ
Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2007
ΕΛΕΦΑΝΤΙΑΣΗ…
«Ο Αισχύλος είναι ο πρώτος αλκοολικός της Ιστορίας, οπότε γιατί να ανησυχούμε;» αναρωτήθηκε κάποτε ο ποιητής Dylan Thomas.Ο Αισχύλος στον «Προμηθέα» του υπερθεμάτισε.
«ΔΕ ΘΑ’ΘΕΛΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ Ν’ΑΛΛΑΞΩ, ΚΑΙ ΝΑ’ΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ, ΤΗ ΔΥΣΤΥΧΗ ΜΟΥ ΜΟΙΡΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΔΟΥΛΙΚΟΤΗΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΤΟ’ΧΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Σ’ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΧΟ ΝΑ’ΜΑΙ ΚΑΡΦΩΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑ ΝΑ’ΜΑΙ Ο ΠΙΣΤΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ, Ο ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΔΙΑ!»
Ευχαριστούμε τα παιδιά που ήρθαν από μακριά.Ραντεβού ξανά στη συναυλία των Coin, στο Μύλο.
Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2007
STARSHIP ΟRGONE
Ο Ενδυμίωνας ήταν Θεός της αρχαίας Ελλάδας. Κατά τον Ησίοδο ήταν γιος του Δία και της Καλύκης. Στη Σπάρτη τον τιμούσαν ως τοπικό ήρωα καθώς επίσης στην Αρκαδία, στην Αιτωλία και σ' άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας.
Περίφημος ο μύθος για τον Ενδυμίωνα κατά τον οποίο ο γιος του Δία ήταν ωραιότατος νέος που τον ερωτεύτηκε η Σελήνη και τον επισκεπτόταν στο σπήλαιό του. Κι επειδή η τύπισσα ήθελε να τον βλέπει διαρκώς, ο Δίας τον έκανε να κοιμάται αιώνια, χωρίς να χάνει την ομορφιά του και τη νεότητά του. Ο ύπνος αυτός έμεινε παροιμιώδης. Η σχέση του Ενδυμίωνα και της Σελήνης έδωσε θέματα στις εικαστικές τέχνες.
Τα τελευταία 2007 χρόνια ο Δίας αντιμετώπισε κάποια προβληματάκια θρησκευτικής εξουσίας κι ο Ενδυμίωνας βρήκε την ευκαιρία να αποδράσει από το λήθαργο. Ξεκούραστος μετά από τόοοσο ύπνο, αρχιτέκτονας πλέον, αυτοδίδακτος αστρονόμος και κυρίως ιδρυτικό μέλος της ομάδας της Οργόνης.
Πρόσφατα σχεδίασε ένα αστρόπλοιο.
Πως ονόμασε το αστρόπλοιο; Οργόνη.
Και μόλις το κατασκευάσει (που δε θα αργήσει πολύ) θα ταξιδέψει για να ξανασυνευρεθεί με την αγαπημένη του Σελήνη…
Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2007
EΠΕΙΓΟΝ
Ανακοινώνουμε ότι η Ομάδα της Οργόνης θα συμμετάσχει στο επόμενο καρναβάλι της Ξάνθης, το 2008.Προβαίνουμε σε 5 επισημάνσεις:
1. Μη διανοηθείτε να ισχυριστείτε ότι δεν ειδοποιηθήκατε έγκαιρα.
2. Δε θα πιστεύετε αυτό που θα ζήσετε, ακόμα κι αφότου το έχετε ζήσει.
3. Η φωτογραφία που οπτικοποιεί την ανακοίνωση είναι από την επερχόμενη έκθεση φωτογραφίας της Σμαράγδας Παπαδίκη.
4. «Κάθε επανάσταση που ξεθυμαίνει αφήνει πίσω της το γλοιώδες κατακάθι μιας νέας γραφειοκρατίας», έγραψε ο Κάφκα.
5. ΕΜΕΙΣ θα αφήσουμε πίσω μας μάσκες, χρωματιστές κορδέλες και confetti.
ΟΡΓΟΝΗ
Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ
Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2007
3 ΣΕ ΕΝΑ SHAMPOO
Ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος.
Όλες οι ιδιότητες του συγκλίνουν και απαντώνται σε ένα βιβλίο.
«Μανία καταδίωξης».
Παραθέτουμε την εισαγωγή του.
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ:
Ζητώ συγγνώμη για το τραχύ και ακανθώδες του κειμένου, αλλά κάθε πρώτη προσπάθεια είναι λογικό να διατρέχει τέτοιους κινδύνους. Ο λόγος συγγραφής του παρόντος εντύπου μπορεί να προσδιοριστεί αφενός στο πλεόνασμα χρόνου και διάθεσης του γράφοντος, και αφετέρου στην προσωπική μου οπτική για το σκοπό της λογοτεχνίας, που δεν είναι άλλος από την καθ’ οιοδήποτε τρόπο όχληση της ειμαρμένης. Το παρόν αποτέλεσμα σκέψης δεν δύναται, ούτε φιλοδοξεί να γίνει best seller.
Ο Γεώργιος Μέλφος γνωρίζει πως ξεπερνά τη συνηθισμένη ικανότητα του αναγνώστη να αποσυμπυκνώνει και να αφομοιώνει. Ίσως γι’αυτό δεν έχει ακόμα εκδόσει τα γραπτά του.
Πάντως, όταν το αποφασίσει, τα μέλη της Ομάδας της Οργόνης θα το κάνουν best seller.
Όλες οι ιδιότητες του συγκλίνουν και απαντώνται σε ένα βιβλίο.
«Μανία καταδίωξης».
Παραθέτουμε την εισαγωγή του.
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ:
Ζητώ συγγνώμη για το τραχύ και ακανθώδες του κειμένου, αλλά κάθε πρώτη προσπάθεια είναι λογικό να διατρέχει τέτοιους κινδύνους. Ο λόγος συγγραφής του παρόντος εντύπου μπορεί να προσδιοριστεί αφενός στο πλεόνασμα χρόνου και διάθεσης του γράφοντος, και αφετέρου στην προσωπική μου οπτική για το σκοπό της λογοτεχνίας, που δεν είναι άλλος από την καθ’ οιοδήποτε τρόπο όχληση της ειμαρμένης. Το παρόν αποτέλεσμα σκέψης δεν δύναται, ούτε φιλοδοξεί να γίνει best seller.
Ο Γεώργιος Μέλφος γνωρίζει πως ξεπερνά τη συνηθισμένη ικανότητα του αναγνώστη να αποσυμπυκνώνει και να αφομοιώνει. Ίσως γι’αυτό δεν έχει ακόμα εκδόσει τα γραπτά του.
Πάντως, όταν το αποφασίσει, τα μέλη της Ομάδας της Οργόνης θα το κάνουν best seller.
Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2007
BEST THINGS IN LIFE ARE FREE
θΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΚΥΡΙΑΚΗ 30/9 , ΩΡΑ 8:00,
ΠΥΡΓΟΣ ΤΡΙΓΩΝΙΟΥ (ή κάπου εκεί, τελοσπάντων).
Εμφανίζονται οι sexy επίγονοι του SCREAMIN' JAY HAWKINS Ελένη & Σουζάνα Βουγιουκλή.
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ οι Οργονιστές & Oργονίστριες να προσέλθουν.
Όσοι απουσιάσουν αναίτια, θΑ ΠΑΡΑΠΕΜΦΘΟΥΝ ΣΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΟΡΓΟΝΟ με το ερώτημα της διαγραφής.
Η συναυλία είναι δωρεάν.
Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2007
ΙΝΩ ΜΕΗ
Απότοκο ενός έρωτα που άνθισε στο Παρίσι τη δεκαετία του ’70.
Nεαρή ιέρεια της Αθηναϊκής νύχτας.
Η πιο εμβληματική φυσιογνωμία της πολυμορφικής Αθήνας.
Με συμμετοχή στην CARTEL, η οποία έχει δράση καλλιτεχνική και κοινωνική.
Dj που αρέσκεται να παρατά την κονσόλα και να αναμιγνύεται για να χορέψει μαζί με το κοινό τις μουσικές που η ίδια διάλεξε.
Έχει σπουδάσει Contemporary Media στο Westminster Media του Λονδίνου αλλά δηλώνει κυρίως φωτογράφος.
Έχει συμμετάσχει σε εικαστικές εκθέσεις (λ.χ. στην CHEAP ART).
Έχει συμμετάσχει στο 7-ply project (έκθεση εικαστική και graffiti με κοινή αναφορά στο skateboard).
«Πρωτοστάτησα στην εν Ελλάδι παρουσίαση του black metal σε mainstream έντυπα» λέει, και η αλήθεια είναι ότι έχει συνεργαστεί με αρκετά (LIFO, MAG, Cool, Free, Penthouse, Men’s Health, Metal Hammer, Large, Pink Woman) ως φωτογράφος και κειμενογράφος.
Έχει, έχει, έχει…
Στα άμεσα σχέδια της μια φωτογραφική αποτύπωση της νέας γενιάς της καλλιτεχνικής Αθήνας («άτομα που κάτι έχουν να πούνε, κάτι να δείξουνε») και ένα πολύπλευρα εικαστικό βιωματικό πόνημα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) – αλλά δε θα μπούμε σε άλλες λεπτομέρειες.
Κυρίες και κύριοι, η διαβόητη Ινώ Μέη είναι ό,τι και η Ομάδα της Οργόνης:
Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ.
Δευτέρα 27 Αυγούστου 2007
H ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΝΗΧΗΣΗ ΤΗΣ EMILY DICKINSON
H γλυπτική της Γεωργίας Τουρμούζη αποτελεί, σε μια διαστροφικά ευθεία αναλογία, ό,τι και η μελαγχολία της Ε. Dickinson για τον ποιητικό μόχθο των τελευταίων αιώνων.
H γλυπτική είναι μια τέχνη μοναχική. Και οι μορφές που η Τουρμούζη φαντάζεται, επινοεί και υλοποιεί (στα πλαίσια μιας θεματικής ενότητας, που περιστρέφεται γύρω από το δίπολο «ροή & μετάλλαξη», με τον άηχο αλλά εύγλωττο τίτλο <=Θ=>) μας το υπενθυμίζουν.
Πέρα από αυτό, μοιάζουν να ασφυκτιούν στον δέοντα χωροχρόνο. Τείνουν να αποδράσουν προς έναν τόπο φουτουριστικό. Κι αν αυτό συμβεί, τα μάτια θα πάψουν να διαχέουν θλίψη, τα καρφιά θα κάνουν αναστροφή και θα βυθιστούν στο κύριο σώμα των μορφών˙ θα πάψουν να εξέχουν.
Η στιλπνότητα θα παραμείνει. Γιατί ο ερωτισμός ενέχει τη στιλπνότητα, την υγρασία. Κι ο καλλιτεχνικός μεγάκοσμος της Τουρμούζη θα συνεχίσει να είναι ανερυθρίαστα ερωτεύσιμος (οργιωδώς στιλπνά κελύφη και ευδιάκριτες ωμές καμπύλες – θρασείς αναφορές στην αιδοιακή υγρασία).
Πέμπτη 12 Ιουλίου 2007
ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΜΕΛΩΔΟΥΣ
Ο Θωμάς Λαζάρου γράφει καλά. Και κάποια από αυτά που γράφει φιλοδοξεί να αποτελέσουν και στίχους τραγουδιών. Το νέο του βιβλίο θα κυκλοφορήσει ενδεχομένως στις αρχές του 2008. Ιδού ένα σύντομο αλλά έξοχο δείγμα.
Λάζαρος
Πάρ’το καράβι, αγόρι μου, που σου ΄λεγα μικρός.
Γερά μέσα στις χούφτες σου κράτησε το τιμόνι.
Ψηλά η μαϊστρα!…Κι αν σου πουν πως τάχα είμαι νεκρός,
Συ κοίτα ποιος στη γέφυρα, ωρύεται και θυμώνει
Λάζαρος
Πάρ’το καράβι, αγόρι μου, που σου ΄λεγα μικρός.
Γερά μέσα στις χούφτες σου κράτησε το τιμόνι.
Ψηλά η μαϊστρα!…Κι αν σου πουν πως τάχα είμαι νεκρός,
Συ κοίτα ποιος στη γέφυρα, ωρύεται και θυμώνει
Δευτέρα 2 Ιουλίου 2007
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
